Menu główne Kliknij by przejść na stronę główną
 
   
Informacje
   
Odpady a UE
   
Odpady niebezpieczne
   
Metody zagospodarowania
   
Technologie
Podmenu do:
Technologie

   
Urządzenia
   
Normy/dyrektywy
   
Słownik
   
Rocznik statystyczny
 
Obliczenia
 
Aktualności
 
Artykuły
 
Opcje
 
Baza danych
 
Bibliografia
 
Podziękowania
Menu ikon

Opracowanie bazy danych wybranych metod i urządzeń do utylizacji odpadów


Odwadnianie osadów


Odwadnianie osadów ściekowych jest ważnym elementem procesu przeróbki osadów, ułatwiającym dalszą przeróbkę, ze względu na zredukowanie ich masy i objętości. Celem odwadniania jest rozdział osadu na suchy placek i czysty pozbawiony zawiesin filtrat. Proces odwadniania ze względu na koszty (koszty odwadniania wyraźnie maleją wraz ze wzrostem s.m. w osadzie) musi być poprzedzony zagęszczaniem. Najogólniej wodę zawartą w osadach można podzielić na wodę wolną oraz związaną. Znajomość zawartości poszczególnych frakcji wody w osadach pozwala oszacować granicę, do której można odwodnić dany rodzaj osadu. Szeroko prowadzone badania nad procesem odwadniania wykazały, ze istotny wpływ na przebieg procesu i efekt końcowy ma wiele czynników, należą do nich przede wszystkim:
  • zawartość substancji stałych,
  • uwodnienie początkowe,
  • jakość osadu,
  • wstępne przygotowanie osadów,
  • opór właściwy.
Uogólniając zagadnienie można stwierdzić, że efektywność procesu odwadniania zależy od zdolności filtracyjnych substancji stałych w odwadnianych osadach oraz od warunków prowadzenia procesu.

Cząsteczki zawiesin osadów ściekowych mają różne kształty i wymiar, które pod wpływem działania sił zewnętrznych (ciśnienia) ulegają deformacji. Deformacja cząstek zmniejsza porowatość osadów, zwiększając tym samym opór przepływu filtratu. Najbardziej ściśnięte warstwy osadów powodują zwiększenie sił oddziałujących na cząstki stałe osadów, a to pociąga za sobą dalsze zmniejszenie porowatości warstw osadów znajdujących się najbliżej przegrody filtracyjnej, a tym samym wzrost oporu przegrody filtracyjnej. W celu odfiltrowania wody z górnych warstw osadów należy pokonać narastający opór filtracji powstałego placka osadu. O osiągnięciu granicznego stopnia odwodnienia osadów decydują, więc hydrodynamiczne warunki panujące w różnych urządzeniach do odwadniania oraz możliwości minimalizacji negatywnych zjawisk filtracji osadów ściekowych poprzez system sterowania instalacją. Już w początkowej fazie badań prowadzonych nad procesem odwadniania osadów stwierdzono, że wykorzystując ogólnie znane procesy fizyczne oraz chemiczne do wstępnego przygotowania osadów, uzyskuje się znaczną poprawę efektów odwadniania.

Proces przygotowania osadów do odwadniania określa się mianem kondycjonowania. Osady można kondycjonować związkami żelaza, glinu, wapnia, choć obecnie w praktyce preferowane są głównie spolimeryzowane związki organiczne (polielektrolity) o dużym ciężarze cząsteczkowym wynikającym z ich budowy chemicznej. Istotnym czynnikiem decydującym o efekcie odwadniania osadów, oprócz rodzaju zastosowanego polielektrolitu, jest właściwy dobór dawki. Prowadzone badania dowodzą, że nie ma reguł w doborze odpowiedniej dawki polielektrolitu. Dobór powinien być przeprowadzany na podstawie doświadczeń eksperymentalnych wykonanych osobno w każdej oczyszczalni ścieków. Jakkolwiek niewłaściwy dobór dawki polielektrolitu może spowodować zwiększone koszty związane ze zużyciem substancji, to również może decydująco pogorszyć efekt odwadniania.

Osady należą do substancji trudno odwadnianych i bez wstępnego przygotowania efekty odwadniania i stopień rozdziału są bardzo niskie. Odwadnianie jest procesem, który:

  • zmniejsza koszty dalszej przeróbki osadów,
  • pozwala na ich termiczną obróbkę,
  • ułatwia transport.
  
 
 
 wstecz | do góry     
  

design by Janusz Dreziński & Mariusz Wierzbicki